logo
Home
Concept AnyYou
Wie is AnyYou
Behandelmogelijkheden
Tarieven
Aanmelden
Contact
Voor wie?
Aankondigingen/nieuws
Columns
Workshops
Social Media
Voorlichting
Links
Counselling/Coaching Non-Verbale Expressie Testimonials
Eetstoornismanagement AnyYou
                                   
[terug]

28 december 2010

Pijn verplaatsen

Wanneer je je bewust begint te worden in je leven, tijdens het ouder worden, dat je een 'verleden' hebt, realiseer je je soms dat dat verleden niet iets is waar je op verder bouwt in het leven, maar dat je het meedraagt als last.
Als kind leef je je leven vaak als vanzelf, maar helaas voor sommigen komt er al heel vroeg een moment dat je beseft dat jouw leven anders is als dat van veel anderen...in negatieve zin.......

Soms besef je helemaal niet dat er een verleden is, helemaal niet een verleden waar je zó over struikelt dat je niet verder komt in je leven.
Vastlopen in je leven is dan een moment om tot bezinning te komen: “Wat maakt dat ik niet verder kan en wat doe ik er aan?”

Om tot dat besef te komen moet je wel eerst signalen in je eigen functioneren opmerken en dat is niet altijd eenvoudig, want wat is 'normaal' en wat niet? Ieder mens is immers anders.

Je lijf en je geest, samen verbonden met elkaar, soms zó dat je de scheidslijn niet altijd precies weet te vinden. Zo, dat je denkt dat het een oplossing líjkt om flink af te gaan vallen, want dáár zou het geluk wel eens vanaf kunnen hangen.
Soms zoek je de oplossing wel eens op een héél verkeerde manier........je gaat het verplaatsen, je verplaatst je pijn en je 'oplossing' zal je grootste valkuil gaan worden.

Dus je lijf, je tastbare ik........tja, dat was toch al niet zo mooi, is te dik, er kan wel wat vanaf: lijnen dus, een paar kilootjes en dan weer verder met je leven.
Dat dat lijnen best makkelijk ging verbaast jezelf ook wel. Ook al heb je die paar kilo's er al af; er kunnen er dan nog wel een paar af.....heb je even wat speling......
Trots hoor je de complimenten aan van de mensen om je heen en je voelt je niet alleen een paar kilo lichter, maar ook een paar kilo blijer, dat geeft wat ruimte in je hoofd.

Of, wat ook kan: je walgt van alles, je bent al zó lang niet meer blij geweest.....zonder erbij na te denken ruk je een pak koek open en je begint te knabbelen, te vreten....tot je merkt dat het pak al leeg is....
Nog een pak openen dan maar, maar dat gevoel van vol zitten, voldaan zijn voel je niet, zowel niet in je maag als in je hoofd.
Het eten is een bezigheid aan het worden die plaats maakt voor denken, plaats maakt voor voelen.
Kauwen, eten, slikken en weer opnieuw, denken aan wat te eten, waar te koop en hoe en wanneer aan te schaffen.
De tijd verstrijkt, je voelt je niet voldaan, maar juist dát voel je niet tijdens dat eten, dat je maag vol zit en dat ook je hoofd vol zit: je voelt even helemaal niéts en dat voelt nu juist weer fijn......
Maar ja, wat dan....lekker en veel eten betekent veelal dat je aan gaat komen en dat wil je nu ook weer niet. Je bent al zo veel mens en veel mens kan veel voelen..zou minder mens zijn (in letterlijke zin: minder wegen=minder mens?) je ook helpen om minder te voelen?

Met je volle maag zal, na al dat eten wat je dat fijne gevoel gaf van niet hoeven 'voelen' en even je verstand op nul, minder gaan wegen er wel niet inzitten.
Vol zitten kan je na een vreetbui met echt heel veel eten, maar vol zitten kan je ook na het eten van een halve boterham, het gevoel kan ondanks de verschillende hoeveelheid best hetzelfde zijn.

Die volle maag laat je letterlijk voelen dat er 'meer' van je gaat worden. Je voelt de calorieën zich al omzetten in vet, je voelt jezelf groeien...meer mens, meer gevoel, meer walging, je hebt gefaald/zwakheid getoond.....BAH!!!! NEE, dat is NIET wat je wilt.
Dan blijven er twee opties over: niet meer eten of van dat eten af zien te komen als je het al op hebt.

Dat eerste brengt je door honger in een roes en denken aan het eten wat je vooral niét gaat eten geeft weinig ruimte voor andere gedachten.
Tijd en ruimte om te 'voelen' is er niet meer, je verdoofd jezelf met je eigen terreur op je lichaam en geest, maar voelen doe je niet, niet dát voelen waar je niet mee om weet te gaan.....

Optie twee, van dat eten, of het nu tien, honderd of een paar duizend calorieën zijn, af zien te komen is ook een bezigheid die je weinig ruimte geeft om daarnaast nog iets te voelen, dat wat in je hoofd zo'n pijn geeft dat je er geen raad meer mee weet.
Optie twee betekent dat je actie gaat ondernemen; je rent en sport je suf, calorieën verbranden, verbranden, verbranden en nog eens verbranden. Jezelf verbranden in feite, minder van jezelf maken. Minder jezelf is minder gevoel, minder mens zijn, waar je toch al niet blij mee was.
Jezelf kleiner maken, onopvallend, gevoelloos, in letterlijke en figuurlijke zin.

Optie twee kan ook betekenen dat je zó walgt van al dat eten en van je (in gedachten) zwellende lichaam, waarvan je je nog zó had voorgenomen dat niet meer te doen, dat je er vanaf moet komen in een soort van wanhoop. In een een waas van blinde paniek soms, ontdek een manier die in het begin kan voelen als 'het ei van Columbus', maar zal worden tot een verslaving waar je geen grip meer op zult hebben: braken. Soms met als afsluiter een flinke rits laxeerpillen.
Wel eten en véél en toch niet aankomen lijkt dat niet ideaal!!?

Dat ellendig lijf, wat natuurlijk staat voor je ellendige gevoel, kan er ook niets aan doen.
Maar staar je er niet blind op dat wanneer het lijf dunner is je geluk groter zal worden, integendeel.
Je verplaatst de pijn, van hoofd naar lichaam. Lichamelijke pijn kan soms wel beter te verdragen zijn dan de pijn die je geest bezorgd.
Maak je geen illusies, pijn in je hoofd zal niet zomaar over gaan. Of je die nu in je geest blijft voelen of dat je het verplaatst naar je lijf.
Met de juiste begeleiding zul je de pijn terug moeten gaan verplaatsten naar je hoofd en dán gaan aanpakken.
Wonden kunnen helen, zorgen voor littekens die niet meer weggaan, maar steeds een beetje minder pijn gaan doen. Ze zitten er voor altijd, daar kun je niets meer aan doen. Dát accepteren en loslaten en geen zorgen meer over kilo's, dikke benen of eten, maar zorgen over verdriet, pijn en angst. Deze laatste dingen aanpakken zal uiteindelijk het 'streefgewicht' opleveren waar je zo je best voor doet: streef niet naar geluk via je weegschaal, streef naar geluk door te werken aan een mooie balans in je hoofd!


Werk aan je geluk en geniet uiteindelijk! Succes!

[terug]






Copyright 2013, Winifred Baatsen  ©                                                             Webdesign Winifred Baatsen